miror in doroShY

ความรู้สึกที่สับสนในวันนี้และตลอดเวลาที่ผ่านมา

ทำให้ฉันคิดว่าคืนนี้คงเป็นคืนที่ดาวสวยที่สุด

ถึงแม้ฉันจะไม่ได้แหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า

มันน่าแปลกดีนะที่อยู่ดีๆก็คิดถึงดวงดาวและคิดไปเองว่ามันสวยงาม...

 

พอคิดแบบนั้นแล้วฉันก็กลัวว่าความจริงมันจะเป็นเพียงแค่ท้องฟ้าที่ดำมืด

และเหงามากกว่าเดิม

เพราะงั้นประตูบางๆที่ปิดอยู่จึงไม่เคยถูกเปิดออก

มันน่าเสียดายใช่ไหม

ทั้งๆที่ระเบียงห้องมันอยู่ตรงหน้าฉันนี่เอง

 

ฉันน่ะ โหยหาถึงดวงดาวเหล่านั้นมาก

เฝ้าคิดถึงมันทุกค่ำคืน

ทั้งๆที่มันอยู่ข้างบนเท่านั้นเอง

แต่ฉันไม่กล้าที่จะแหงนมองขึ้นไป

ฉันกลัว... กลัวความผิดหวัง

กลัวว่าถ้ามองขึ้นไปแล้วมันจะไม่สวยงามอย่างที่คิด

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วฉันควรจะทำยังไงดี?

 

เมื่อเป็นแบบนี้ฉันจึงทำได้เพียงก้มหน้าลงมองพื้นดินเดิมๆเหมือนกับทุกวัน

มันไม่ได้นำมาซึ่งอะไร

ทั้งความสุขและความผิดหวัง...

 

แล้ววันหนึ่งในยามที่ฉันก้มหน้ามองพื้นดิน

ก็เจอกับดอกไม้สวยงามดอกหนึ่ง

ฉันจึงหลงใหลไปกับมัน

และดูเหมือนว่ามันเองก็มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป

ถึงเวลาที่ดอกไม้ต้องการรู้ว่า

ฉันจะตัดสินใจให้มันผลิบานหรือร่วงโรย

 

ฉันรักเธอ...

และมีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ

แต่ในเมื่อตัวฉันเป็นเช่นนี้

ไม่กล้าแม้แต่จะแหงนมองท้องฟ้า

จะสามารถไปให้คำตอบอะไรเธอได้

คงทำได้เพียงแค่ปล่อยเธอไป

 

อย่ามาจมปรักอยู่กับฉันเลย

ฉันกลัวว่าตัวเองจะทำร้ายเธอ

และเป็นคนทำให้เธอร่วงโรยในสักวันหนึ่ง

ฉันไม่ต้องการที่จะให้มันเป็นอย่างนั้น

ปล่อยให้ฉันหนีไปเถอะ...

ฉันกลัวสิ่งที่จะตามมาหากเธอรั้งฉันไว้

อย่าให้เราทั้งสองต้องจมไปด้วยกัน

ฉันอยากจะเห็นเธอผลิบานในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่แสนใจดี

ถึงแม้ทิวทัศน์แบบนั้นอาจจะทำให้ฉันต้องเจ็บปวด

ฉันยอมได้... ดีกว่าเป็นเธอที่ต้องเจ็บปวด

 

ถ้าหากสามารถที่จะจากลากันอย่างทะนุถนอมได้ล่ะก็

ฉันจะขอรับมันไว้เอง แม้จะเสียใจเพียงใด

ขอโทษจริงๆ ที่ฉันไปฉกฉวยเธอมาโดยไม่ได้คิด

ฉกฉวยเธอมาทั้งๆที่ฉันเป็นแบบนี้...

 

ถึงอย่างนั้น ถึงฉันจะปล่อยเธอไปแล้ว

ก็ยังหวังว่าเธอจะยังเฝ้ารอฉันอยู่

ฉันกำลังพยายามอยู่นะ

พยายามเปิดประตูเพื่อจะก้าวออกไปนอกระเบียงที่อยู่เบื้องหน้า

เพราะฉันอยากจะเห็นดวงดาวเหล่านั้น

แม้คืนนั้นจะไม่มีดวงดาวฉันก็จะไม่ผิดหวังอีกต่อไป

แม้จะไม่มีเธออีกต่อไปแล้ว ฉันก็จะเดินหน้าต่อไป

เพราะฉันไม่ต้องการจะเห็นดอกไม้ที่แสนสวยเหล่านั้น

ต้องร่วงโรยด้วยน้ำมือของฉันเอง

อยากจะเห็นมันผลิบาน อยากจะเฝ้ามองมันไว้

และจะไม่มีทางปล่อยให้มันหลุดมือไปอีก

ฉันสัญญา...

 

edit @ 18 Oct 2009 14:27:10 by HYDRENGEA

อยากจะล่องลอยไปกับสายลมแห่งความหนาว

พัดพาฉันไปที...

ไปยังสุดปลายฟ้าที่จะทำให้ลืมเลือนทุกสิ่ง

ทั้งรสรัก รอยแผล หรือแม้แต่ความว่างเปล่าเช่นนี้

เพราะความโหยหาที่ไร้ความหวังนั้น

ทำให้ฉันมิอาจจะหลับฝันดีได้อีกต่อไป

 

น้ำตาที่ค่อยๆไหลรินออกมาบอกให้ฉันลืมคุณเสียเถอะ

แต่ฉันจะทำได้อย่างไร?

 

เสียงร้องของนกคีรีบูรที่อยู่นอกหน้าต่าง

พร่ำบอกให้ฉันทอดทิ้งความรักนี้ไป

แล้วกางปีกออกเพื่อค้นหารักอันสุขนิรันดร์

แต่ฉันจะทำได้อย่างไร?

 

ในเมื่อความรักที่คุณมอบให้คือตราบาปอันแสนหวาน

ที่ประทับว่าฉันจะต้องเป็นของคุณเท่านั้น

ดวงใจของฉันยอมที่จะแตกสลาย

แม้จะทำได้เพียงคิดถึงคุณเช่นนี้...

 

ฉัน.. ไม่อาจจะลบเลือนมันไปได้ แม้จะเจ็บปวดเพียงใด

แต่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆ

 

นอกจากรักคุณ...

 

 

คุณเชื่อเรื่องปาฏิหารย์มั้ย?

..

...

....

สิ่งไม่คาดคิดที่อาจเกิดขึ้นได้เสมอ

ในตอนนั้นเอง

ดวงใจของฉันแตกสลายอย่างไม่ทันตั้งตัว

เพราะเวลาได้มอบความรักให้แก่ดวงใจเพียงดวงเดียว

 

ความรักที่อ้างว้างและไร้ความหมาย

ความรักของฉันที่มิอาจหล่อหลอมดวงใจที่เหมือนเหล็กกล้าของคุณได้เลย

ความรักที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น

เหมือนกับการหยิบกุญแจผิดดอก

ไร้ค่าต่อการไขความรักในดวงใจอีกดวง

 

เวลาของคุณที่หยุดเดินพร้อมกับความรักในหัวใจที่เหือดแห้ง

สิ่งนั้นฉันเคยเข้าใจมันเป็นอย่างดี...

 

 

แต่ในวันนี้

ความจริงที่ว่า คุณไม่เคยรักฉัน

มันปวดร้าวเหลือเกิน...

 

 

คุณเชื่อเรื่องปาฎิหารย์มั้ย?

ความเจ็บปวดในเวลานี้ทำให้ฉันต้องเลือกในเส้นทางที่ไร้ความหวัง

 

ในตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องการและปรารถนาจะให้มันเกิดขึ้น

มีเพียงปาฏิหารย์ที่จะเปลี่ยนใจคุณ

และฉันก็ยังคงจะเชื่อเช่นนั้นเรื่อยไป

ตราบใดที่ยังตกหลุมรักคุณอย่างถอนตัวไม่ขึ้นเช่นนี้

 

 

หากการที่ดวงใจของฉันต้องเจ็บปวดรวดร้าวไปชั่วนิรันดร์เป็นชะตากรรมแล้วล่ะก็

ฉันขอเพียงซักวันที่จะได้ยินเสียงหัวใจของคุณ...