Resonance of Sadness

posted on 03 May 2010 21:17 by miror-in-doroshy

มันเป็นตราบาปที่ตราตรึงฉัน

เป็นฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนฉัน

ในทุกเสียงลมที่ลอดผ่านใบหู...

ในทุกครั้งที่หลับตา และทุกครั้งที่ก้าวเดิน

 

โลกเหมือนกล่องปิดตายที่ดำมืด

จิตสำนึกทำให้ฉันยิ่งดำดิ่งลงไปในเหวลึก

กับหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ด้วยความหวาดกลัว

กลัวที่จะอยู่... และกลัวที่จะตาย...

 

ในวังวนอันน่าสะพรึงแห่งนี้

อะไรที่สำคัญงั้นหรือ?

แล้วอะไรที่มันช่างไร้ค่า?

 

อะไรคือคำตอบของคำถามเหล่านั้น..?

 

บ่อน้ำตาที่แห้งขอดกับลมหายใจที่เริ่มติดขัด

ดูเหมือนว่าการที่จะผ่านคืนนี้ไปช่างยากเย็นกว่าทุกที

แต่ไม่ใช่เลย...

มันยากเย็นในทุกคืน ทุกวัน และทุกลมหายใจ

 

 

ฉันปรารถนาที่จะมีความสุขอีกครั้ง

แต่ไม่ต้องการที่จะสูญเสียมันไปอีก...

 

 

คำว่า "ตลอดกาล" ช่างทรมาน

เพราะมันไม่มีอยู่จริง...

 

 

 

 

 

edit @ 3 May 2010 21:26:04 by HYDRENGEA

Break away

posted on 28 Feb 2010 19:31 by miror-in-doroshy

คืนนี้ ดวงดาว พระจันทร์ ท้องฟ้า ในยามค่ำคืน

ก็ยังดูสวยงามเช่นเดิม

นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยู่ที่นี่

ห่างไกลจากที่ที่สมควรอยู่

สิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำได้คือหนีออกมา

ดื่มด่ำกับความสุขในยามค่ำคืนที่โดดเดี่ยวเช่นนี้

เพราะบางครั้งเรื่องราวต่างๆที่กำลังดำเนินไป

ทำให้เศษเสี้ยวของหัวใจค่อยๆร่วงหล่นลงไปตามพื้น

บางครั้งส่วนของหัวใจที่เหลืออยู่

ก็ทำให้ไม่สามารถมองเห็นความเป็นไปได้ของจุดจบ

หรือแม้แต่ทางเดินที่กำลังทอดยาวไป

ฉันจึงเลือกที่จะมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

เพราะไม่ว่าจะเลือกมองทางซ้ายหรือขวาก็คงไม่ต่างกัน

มันยังคงสวยงามดังเช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

 

แม้ฉันจะรู้ดีว่านี่เป็นเพียงความสุขและความฝันอันจอมปลอม

ก็ยังอยากจะอยู่อย่างนี้ตลอดไป

ถึงแม้ต้องหลับใหลในยามราตรีและตื่นขึ้นมาเห็นแสงอาทิตย์อีกนานเท่าไร

ก็ยังต้องการที่จะมีความสุขอยู่กับความรู้สึกเหล่านี้

ความรู้สึกที่อบอุ่น ที่เคยมีคุณอยู่เคียงข้าง

ถึงแม้สายลมที่พัดผ่านมานั้นช่างรุนแรงและไร้ความปราณี

ราวกับว่าจะพัดพาตัวฉันให้เลือนหายไปได้ทุนหนทุกแห่ง

แต่ฉันก็ยังคงดึงดันที่จะเฝ้ารอคุณอยู่ที่เดิม ไม่ว่าสายลมจะพัดแรงเพียงใด

ความรู้สึกเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ ไม่มีทางเลือนหายไปกับสายลม

 

มันจะยังคงอยู่

เพราะฉันจะยืนหยัดต่อสู้เพื่อปกป้องมัน

เพราะมันคือความสุขหนึ่งเดียวของฉัน

นอกจากคุณ...

 

ฉันอยากจะเหมาะสมกับที่นี่

แต่มันมีบางอย่างที่ผิดพลาดไป

บางอย่างที่ถึงแม้จะรู้ แต่ก็คงเปลี่ยนแปลงมันไม่ได้

เพราะฉันยังคงเป็นคนเดิม

ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง

หรือสิ่งอื่นใดได้

 

 

นั่นเป็นสิ่งที่ฉันเคยคิด...

 

 

แต่ในตอนนี้ฉันไม่ต้องการที่จะมีเพียงความรู้สึกเหล่านั้นเพียงอย่างเดียวอีกแล้ว

ฉันต้องการความรักของคุณ

ความรู้สึกและความอบอุ่นในวันเหล่านั้นกลับคืนมา

ต้องการที่จะพบกับคุณอีก

อยากจะโอบกอดคุณไว้แล้วเดินไปกับคุณ

เพราะฉะนั้นฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองนะ

จะฟันฝ่าโลกที่โหดร้ายนี้เพื่อบินไปหาคุณ

จะภาวนาอ้อนวอนดวงดาว พระจันทร์ ท้องฟ้า ในคืนนี้

ให้ตัวฉันได้พบกับความสุข ความฝัน และความรักที่แท้จริง

 

 

ฉันจะฝ่ามันไปให้ได้

เพื่อได้พบคุณ...

 

Star

posted on 18 Oct 2009 13:59 by miror-in-doroshy

ความรู้สึกที่สับสนในวันนี้และตลอดเวลาที่ผ่านมา

ทำให้ฉันคิดว่าคืนนี้คงเป็นคืนที่ดาวสวยที่สุด

ถึงแม้ฉันจะไม่ได้แหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า

มันน่าแปลกดีนะที่อยู่ดีๆก็คิดถึงดวงดาวและคิดไปเองว่ามันสวยงาม...

 

พอคิดแบบนั้นแล้วฉันก็กลัวว่าความจริงมันจะเป็นเพียงแค่ท้องฟ้าที่ดำมืด

และเหงามากกว่าเดิม

เพราะงั้นประตูบางๆที่ปิดอยู่จึงไม่เคยถูกเปิดออก

มันน่าเสียดายใช่ไหม

ทั้งๆที่ระเบียงห้องมันอยู่ตรงหน้าฉันนี่เอง

 

ฉันน่ะ โหยหาถึงดวงดาวเหล่านั้นมาก

เฝ้าคิดถึงมันทุกค่ำคืน

ทั้งๆที่มันอยู่ข้างบนเท่านั้นเอง

แต่ฉันไม่กล้าที่จะแหงนมองขึ้นไป

ฉันกลัว... กลัวความผิดหวัง

กลัวว่าถ้ามองขึ้นไปแล้วมันจะไม่สวยงามอย่างที่คิด

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วฉันควรจะทำยังไงดี?

 

เมื่อเป็นแบบนี้ฉันจึงทำได้เพียงก้มหน้าลงมองพื้นดินเดิมๆเหมือนกับทุกวัน

มันไม่ได้นำมาซึ่งอะไร

ทั้งความสุขและความผิดหวัง...

 

แล้ววันหนึ่งในยามที่ฉันก้มหน้ามองพื้นดิน

ก็เจอกับดอกไม้สวยงามดอกหนึ่ง

ฉันจึงหลงใหลไปกับมัน

และดูเหมือนว่ามันเองก็มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป

ถึงเวลาที่ดอกไม้ต้องการรู้ว่า

ฉันจะตัดสินใจให้มันผลิบานหรือร่วงโรย

 

ฉันรักเธอ...

และมีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ

แต่ในเมื่อตัวฉันเป็นเช่นนี้

ไม่กล้าแม้แต่จะแหงนมองท้องฟ้า

จะสามารถไปให้คำตอบอะไรเธอได้

คงทำได้เพียงแค่ปล่อยเธอไป

 

อย่ามาจมปรักอยู่กับฉันเลย

ฉันกลัวว่าตัวเองจะทำร้ายเธอ

และเป็นคนทำให้เธอร่วงโรยในสักวันหนึ่ง

ฉันไม่ต้องการที่จะให้มันเป็นอย่างนั้น

ปล่อยให้ฉันหนีไปเถอะ...

ฉันกลัวสิ่งที่จะตามมาหากเธอรั้งฉันไว้

อย่าให้เราทั้งสองต้องจมไปด้วยกัน

ฉันอยากจะเห็นเธอผลิบานในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่แสนใจดี

ถึงแม้ทิวทัศน์แบบนั้นอาจจะทำให้ฉันต้องเจ็บปวด

ฉันยอมได้... ดีกว่าเป็นเธอที่ต้องเจ็บปวด

 

ถ้าหากสามารถที่จะจากลากันอย่างทะนุถนอมได้ล่ะก็

ฉันจะขอรับมันไว้เอง แม้จะเสียใจเพียงใด

ขอโทษจริงๆ ที่ฉันไปฉกฉวยเธอมาโดยไม่ได้คิด

ฉกฉวยเธอมาทั้งๆที่ฉันเป็นแบบนี้...

 

ถึงอย่างนั้น ถึงฉันจะปล่อยเธอไปแล้ว

ก็ยังหวังว่าเธอจะยังเฝ้ารอฉันอยู่

ฉันกำลังพยายามอยู่นะ

พยายามเปิดประตูเพื่อจะก้าวออกไปนอกระเบียงที่อยู่เบื้องหน้า

เพราะฉันอยากจะเห็นดวงดาวเหล่านั้น

แม้คืนนั้นจะไม่มีดวงดาวฉันก็จะไม่ผิดหวังอีกต่อไป

แม้จะไม่มีเธออีกต่อไปแล้ว ฉันก็จะเดินหน้าต่อไป

เพราะฉันไม่ต้องการจะเห็นดอกไม้ที่แสนสวยเหล่านั้น

ต้องร่วงโรยด้วยน้ำมือของฉันเอง

อยากจะเห็นมันผลิบาน อยากจะเฝ้ามองมันไว้

และจะไม่มีทางปล่อยให้มันหลุดมือไปอีก

ฉันสัญญา...

 

edit @ 18 Oct 2009 14:27:10 by HYDRENGEA